En later, geloof het of niet, vroeg ze me zelfs huur om in mijn eigen kamer te mogen slapen.

Ik voelde me alsof ik onzichtbaar was.

Maar diep vanbinnen bleef één hoop branden:

misschien, ergens, had ik een vader die wél van me zou houden.

🕊️ De zoektocht

Toen ik achttien werd, besloot ik dat het genoeg was.

Ik vroeg haar opnieuw om het adres van mijn biologische vader.

Ze lachte spottend en zei:

“Denk je dat hij op jou zit te wachten? Hij haat je net zo erg als ik.”

Maar uiteindelijk gaf ze het toch.

Een klein papiertje met een adres in een andere stad.

Ik reisde erheen met trillende handen en een bonzend hart.

Toen ik voor het huis stond, voelde ik hoe mijn knieën zacht werden.

Ik klopte op de deur.

Een man deed open. Hij leek verrast – en een beetje bang.

Ik zei zacht:

“Hallo… ik ben Leila.”

Hij keek me aan, zijn ogen werden groot.

“Ik weet wie je bent,” zei hij. “Wat doe je hier?”

Ik slikte…….

lees meer op de volgende pagina