Hij leidde me naar de achterkamer. En daar stond ze — mijn moeders piano. De toetsen glansden nog in het zachte licht.

Ik legde mijn hand op het hout en voelde tranen opwellen.

“Mag ik haar terugkopen?” vroeg ik.

De man keek me onderzoekend aan. “Weet u, jongedame… ik dacht al dat er meer aan dit instrument zat. Toen we hem binnenkregen, maakte ik hem even open om het serienummer te controleren. En ik vond iets.”

Mijn hart sloeg over. “Wat bedoelt u?”

Hij haalde een kleine envelop uit een lade. “Dit zat verstopt achter het klavier.”

Ik pakte hem aan met trillende handen. Mijn naam stond erop — in mama’s sierlijke handschrift.

—

Ik liep naar buiten, ging op een bankje zitten en scheurde voorzichtig de envelop open.

Er zat een brief in, vergeeld maar zorgvuldig gevouwen.

> “Lieve Emma,

Als je dit leest, ben ik waarschijnlijk niet meer bij je. Ik wilde niet dat je verdrietig zou zijn, maar dat je zou weten dat ik trots ben op wie je bent – en zult worden.

Deze piano is meer dan muziek. Hij bewaart onze herinneringen, maar ook iets dat jouw toekomst veiliger maakt. Onder de bodem van het klavier zit een klein vakje. Wat daarin zit, is voor jou alleen……..

Lees verder op de volgende pagina