Zijn hart sloeg een slag over.

Hij was een zakenman die geleerd had nooit iemand zomaar te vertrouwen.

Hij had al eens geprobeerd te geloven in liefde… en dat had hem miljoenen gekost.

Rustig zette hij zijn glas neer.

“Lieve Liana,” zei hij glimlachend, “zou jij met me proosten? Op onze toekomst?”

Liana lachte, een tikje nerveus. “Natuurlijk, mijn lief.”

Maar Javier pakte twee nieuwe glazen en schonk zelf de champagne in.

“Deze is voor jou,” zei hij, en gaf haar het glas dat vóór hem had gestaan.

“En deze is voor mij.”

Voor een fractie van een seconde bevroor haar glimlach.

“Maar… die stond toch al klaar?”

“Klopt,” zei hij kalm. “Maar ik hou ervan om dingen onder controle te houden.”

Liana keek naar het glas in haar hand. Haar vingers trilden licht.

Javier hief zijn eigen glas, maar dronk niet. Hij keek haar strak aan.

“Drink,” zei hij zacht.

Ze lachte geforceerd. “Ik… ik wil even wachten tot het eten komt.”

Zijn stem daalde. “Liana. Drink.”

De stilte aan de tafel werd voelbaar. De violen van het restaurant leken plots te verstommen.

Liana’s glimlach brak. “Javier, ik…….

lees verder op de volgende pagina