Soir 3420

“Kunnen we even praten?” vroeg ze zacht.

We gingen naar buiten, de lucht was fris, het regende licht.

“Je brief,” begon ze. “Ik heb hem gelezen. Meerdere keren.”

Ik knikte, niet zeker wat te zeggen.

“Het spijt me,” zei ze toen. “Ik was oneerlijk tegen je. Niet alleen over die avond, maar over mezelf. Ik dacht dat ik het verleden achter me had gelaten, maar blijkbaar draag ik het nog steeds met me mee.”

Er viel een last van mijn schouders. “Claire, je hebt niets om je voor te verontschuldigen. Ik begrijp het. Eerlijk waar.”

Ze keek op, voorzichtig glimlachend. “En Lena?”

Ik lachte zacht. “Ze heeft me gisteren nog foto’s laten zien van haar nieuwe puppy. Ze noemt hem trouwens ‘Noodles’.”

Claire lachte voor het eerst sinds weken. Het klonk breekbaar, maar echt.

We liepen een stukje verder, onder de regen. Ze haakte haar arm in de mijne, aarzelend, alsof ze elk moment kon besluiten weer los te laten.

“Mag ik iets bekennen?” vroeg ze.

“Altijd.”

“Die avond op de schaatsbaan… Ik was doodsbang. Niet om te vallen, maar om jou echt dichtbij te laten komen. En toen dacht ik dat je me ook zou kwetsen. Dus duwde ik je weg. Letterlijk.”

Ik glimlachte. “Dat merkte ik, ja.”

Ze grijnsde schuchter. “Misschien kan ik het goedmaken met een tweede kans?”

Mijn hart maakte een sprongetje. “Op één voorwaarde.”

Ze keek verbaasd. “Welke?”

“Dat we iets doen waar ik beter in ben dan jij.”

“Zoals?”

Ik dacht even na. “Bowlen.”

Ze lachte luid. “Afgesproken.”

—

Een week later stonden we samen op de bowlingbaan. Ze droeg een oversized trui, haar haar los, haar ogen glinsterden weer.

“Oké, laten we zien of je echt beter bent dan ik,” zei ze uitdagend.

Ik gooide… en raakte één pin. Ze barstte in lachen uit.

“Je hebt dit expres gedaan,” plaagde ze.

“Misschien,” zei ik, glimlachend, “want als ik verlies, mag jij me troosten.”

Ze rolde met haar ogen, maar haar hand gleed langzaam in de mijne.

En daar, tussen het geluid van rollende ballen en vallende pins, voelde ik iets wat ik lang niet had gevoeld — rust.

Niet de perfecte date, geen sprookje. Maar iets echts.

Misschien moest liefde soms eerst struikelen…

…voordat ze haar evenwicht vond.