Een leercentrum?

Plots hoorde ik stemmen.

Ik dook achter een kast en keek voorzichtig om het hoekje.

Mike zat aan tafel met een vrouw van mijn leeftijd, haar haren opgestoken, een badge op haar borst.

De kinderen zaten aan een tafel vol gekleurde blokken en laptops.

Ze lachten.

— “Je doet het geweldig met ze,” zei de vrouw glimlachend.

— “Dank je, Sarah,” antwoordde Mike. “Ze hebben echt baat bij jouw programma. En… bij jou.”

Hij raakte haar hand even aan.

Mijn maag trok samen.

Ik wist genoeg.

« Oma » was een excuus.

Een codewoord voor haar.

Ik kon niet bewegen, alleen luisteren.

Sarah stond op en pakte een map.

— “De vooruitgang van Ava en Ben is indrukwekkend,” zei ze. “Ze zijn nieuwsgierig, slim… ze verdienen stabiliteit.”

Ze keek hem lang aan.

— “Vooral als alles straks verandert.”

Mike glimlachte nerveus.

— “Ik weet het. Nog even geduld.”

Verandert? Wat bedoelden ze?

Ik sloop naar buiten voordat iemand me zag. Mijn benen trilden toen ik in de auto stapte.

De rest van de dag bracht ik door met piekeren.

Toen ze thuiskwamen, deed ik alsof ik niets wist.

Ava kwam naar me toe en fluisterde……

Lees verder op de volgende pagina