Aller au contenu
Mijn ogen werden groot. “Een fonds?”
Hij glimlachte flauwtjes. “Ja. Niet gigantisch, maar genoeg om je studie af te maken, een eigen plek te vinden en opnieuw te beginnen. Ze wilden niet dat je afhankelijk zou zijn van iemand die je niet respecteert.”
Ik dacht aan Dina, liggend op de bank, lachend om mijn tranen. Mijn hart vulde zich met een mengeling van verdriet en opluchting. Misschien had ik toch een kans.
Na een rit van een uur stopte de limousine bij een groot huis aan de rand van de stad. Het was geen kasteel, geen paleis – maar wel warm, uitnodigend en omringd door bomen. Binnen rook het naar versgebakken brood.
“Hier zul je voorlopig verblijven,” zei hij. “Tot je zelf klaar bent om je vleugels uit te slaan.”
—
De Dagen van Stilte……