Hij glimlachte breed toen hij zei:

> “Je hebt twintig minuten om je koffer te pakken – we vertrekken meteen!”

Ik kon mijn oren niet geloven. De afgelopen maanden hadden we elkaar nauwelijks gezien. John werkte dag en nacht aan een nieuw project. We zagen elkaar alleen vluchtig: een kus in de ochtend, een vermoeide glimlach laat op de avond.

Deze reis voelde als een geschenk – een kans om elkaar weer terug te vinden.

De eerste dagen waren magisch. We dronken kokoswater op het strand, aten verse zeevruchten en dansten elke avond bachata onder de sterrenhemel. Voor het eerst in lange tijd voelde ik me weer dicht bij hem……

lees meer op de volgende pagina