Ik ben een vrouw van 36 en al zeven jaar getrouwd met mijn man, Jason (35).

We hadden altijd gedroomd van een gezin. Maar jaren geleden kreeg ik te horen dat ik een aandoening had waardoor zwanger worden bijna onmogelijk was. Het nieuws brak mijn hart.

Jason sloeg zijn armen om me heen en fluisterde:

> “Maak je geen zorgen, liefje. We vinden wel een manier – adoptie, draagmoederschap, wat er ook nodig is.”

Die woorden hielden me overeind. En toen verscheen Miranda, mijn beste vriendin. Ze kwam vaak langs, kookte voor me, liet me lachen en probeerde mijn verdriet te verlichten. Toen Jason en ik ontdekten hoe duur draagmoederschap was, voelden we ons verslagen.

Op een avond keek Miranda ons aan met tranen in haar ogen en zei:

> “Ik wil dit voor jullie doen. Laat mij jullie baby dragen.”

Ik was sprakeloos van dankbaarheid. Ik vergezelde haar naar elke echo, hield haar hand vast bij de controles en organiseerde zelfs haar babyshower……..

lees meer op de volgende pagina