Ooo

’s Avonds las hij haar voor uit haar favoriete boek. En elke keer als hij het licht uitdeed, zei Marissa zachtjes: ‘Goedenacht, mama.’

Brian antwoordde altijd: ‘Goedenacht, Olivia.’

Op een zondagmiddag gingen ze samen naar het park. Het was lente, de lucht rook fris en er bloeiden witte bloemetjes aan de bomen. Marissa rende naar de schommel en riep: ‘Kijk, ik ga tot aan de wolken!’

Brian lachte, maar zijn ogen vulden zich met tranen. Hij voelde dat Olivia op een bepaalde manier nog aanwezig was — in dat lachje, in dat kleine stukje moed dat in Marissa was achtergebleven.

Toen ze later op een bankje zaten met een ijsje, keek Marissa naar de lucht. ‘Oom Brian,’ zei ze, ‘denk je dat mama me nu kan zien?’

‘Ik weet het zeker,’ zei hij. ‘En weet je wat? Ze glimlacht, omdat je zo dapper bent.’

Ze glimlachte terug, haar gezichtje besmeurd met vanille-ijs.

’s Avonds, toen ze weer thuis waren, legde Brian haar in bed. Ze keek hem met halfgesloten ogen aan.

‘Dank je dat je me niet alleen hebt gelaten,’ fluisterde ze.

‘Dat zal ik nooit doen, meisje,’ zei hij. ‘Nooit.’

Toen ze in slaap viel, bleef hij nog even zitten, luisterend naar haar zachte ademhaling. Buiten begon het zacht te regenen, en ergens voelde hij dat het huis — ondanks het verdriet dat erin had gewoond — langzaam weer gevuld raakte met leven.

Brian keek naar de foto van Olivia op de kast. Ze lachte, zoals altijd.

Hij fluisterde: ‘Maak je geen zorgen. Ze is veilig nu.’

En voor het eerst sinds dagen voelde hij vrede..