‘Lieve schat,’ zei hij, en zijn stem brak bijna, ‘ik moet even iemand bellen, goed? De dokter komt zo.’

Marissa keek hem aan, onzeker, maar ze knikte weer. Ze was te moe om vragen te stellen.

Een uur later stond de woonkamer vol zachte stemmen, radio’s die kraakten, en mensen in uniform. Een vriendelijke vrouw van de politie knielde bij Marissa neer en gaf haar een klein dekentje. ‘Heb je goed gegeten, lieverd?’ vroeg ze.

Marissa haalde haar schouders op. ‘Er was nog een worstje. En wat koekjes.’

De vrouw glimlachte verdrietig. ‘Dat was knap van je. Je hebt heel goed voor jezelf gezorgd.’

Brian stond in de deuropening en voelde de tranen branden achter zijn ogen. Alles ging zo snel. Er waren vragen, telefoontjes, papieren. Maar door al dat rumoer heen bleef één ding hem bij: de manier waarop Marissa haar pop stevig vasthield, alsof dat het enige was wat nog veilig voelde.

De dagen daarna waren wazig. Brian zorgde ervoor dat Marissa bij hem kwam logeren. Zijn huis was groter, maar stiller. Hij werkte vaak thuis als elektricien en probeerde haar zoveel mogelijk aandacht te geven. Toch merkte hij dat ze nog steeds luisterde naar elk geluid, alsof ze hoopte de stem van haar moeder te horen……

lees meer op de volgende pagina