“Dat is drie dagen eten…”

Toen legde ze ze terug in het rek.

Mijn hart kromp ineen.

Ze kocht alleen een klein rompertje voor haar baby en liep langzaam naar buiten. Ik bleef even staan, alsof mijn voeten aan de grond genageld waren.

Ik herinnerde me hoe ik ooit in precies zo’n situatie had gezeten — alleenstaande moeder, nauwelijks geld, twee kleine kinderen en een hart vol angst.

Zonder na te denken pakte ik de schoenen, liep naar de kassa, betaalde, en rende de straat op.

“Mevrouw! Wacht even!” riep ik.

Ze draaide zich verbaasd om.

Ik gaf haar de tas en zei:

“U bent iets vergeten.”

Ze keek in de tas, zag de schoenen en haar lippen begonnen te trillen.

“Waarom doet u dit?” vroeg ze zacht.

Ik glimlachte en antwoordde:

“Omdat u ertoe doet. En omdat vriendelijkheid gratis is………..

lees meer op de volgende pagina