Met gespannen kaken vroeg hij:

— “Waarom ben je hier?”

Nina’s stem was rustig, maar onwrikbaar:

— “Niet voor geld. Ik ben hier omdat jouw zoon je nodig heeft.”

Jonathan verstijfde.

— “Mijn… zoon?”

— “Ja,” zei ze, terwijl ze het kind beschermend dichter naar zich toe trok. “Hij is ernstig ziek. De artsen hebben vastgesteld dat hij leukemie heeft. Hij heeft dringend een beenmergtransplantatie nodig. Jij bent de enige geschikte donor.”

Het glas viel uit zijn hand en brak in talloze scherven. Voor een man die dacht alles onder controle te hebben, voelde hij zich plots machteloos.

— “Ik… ik wist dit niet…”

Nina’s ogen vulden zich met tranen, maar haar stem bleef hard:

— “Nee. Je wílde het niet weten. Jij hebt ons destijds afgewezen, alsof we een last waren. Maar hij is geen fout, Jonathan. Hij is een kind met moed. En nu hangt zijn leven van jou af…….

vervolg op de volgende pagina