Na enkele weken verscheen de laatste levering. De koerier gaf me een klein doosje in plaats van een grote doos. “Dit is de laatste, mevrouw,” zei hij met een geheimzinnige blik. Met trillende handen opende ik het doosje. Binnenin lag een eenvoudige sleutel en een klein gevouwen briefje.

Op de notitie stond slechts:
“Voor wanneer u er klaar voor bent. Ga naar het huis op de hoek van de oude laan.”

Mijn hart bonsde. Wat kon dit betekenen? Welke deur zou deze sleutel openen?

Het verlaten huis

De volgende ochtend, na een slapeloze nacht vol gedachten, trok ik mijn jas aan en liep naar de oude laan, die maar tien minuten verder lag. Daar stond een huis dat ik me vaag herinnerde: ooit bewoond door een oudere man die jaren geleden was vertrokken. Het stond sindsdien leeg, met gesloten luiken en een tuin die verwilderd was.

Met bonzend hart liep ik naar de deur. Mijn handen beefden toen ik de sleutel in het slot stak. Tot mijn verbazing paste hij perfect, en met een zachte klik ging de deur open.

Binnen rook het naar hout en oude boeken. De meubels waren bedekt met lakens, maar het huis voelde niet verlaten. Er lagen verse bloemen in een vaas, de vloer was schoon, en er brandde zelfs een kaars. Het leek alsof iemand dit huis speciaal voor mijn komst had voorbereid.

Een brief uit het verleden…….

lees meer op de volgende pagina