Ik ben een oudere vrouw, en sinds het overlijden van mijn man voelde mijn huis vaak kouder dan voorheen. Niet zozeer door de temperatuur, maar door de stilte. Er waren geen kinderen om me gezelschap te houden, geen broers of zussen om te bellen, geen familie die me nog bezocht. Ik dacht dat dit de manier zou zijn waarop mijn laatste jaren zouden verlopen: alleen.

Maar toen begon het vreemde. Op een ochtend klopte een koerier op mijn deur met een groot pakket in zijn handen. “Voor u, mevrouw,” zei hij met een beleefde glimlach. Ik keek verbaasd naar het etiket: geen afzender, enkel mijn naam en adres. Toen ik het pakket opende, vond ik er huishoudelijke benodigdheden in: thee, suiker, rijst, en zelfs luxe handdoeken. Ik dacht eerst dat het een vergissing was, maar toen ik de koerier erop aansprak, zei hij:
— “De afzender wenst anoniem te blijven.”

De dagen daarna kwamen er steeds meer leveringen. Nieuwe lakens, warme truien, boeken, zelfs medicijnen die ik nodig had maar nooit zelf besteld had. Het was alsof iemand in stilte over mij waakte. Ik voelde me dankbaar, maar ook nieuwsgierig. Wie kon dit zijn? En waarom voor mij?…..

lees meer op de volgende pagina