Voor hem was zij een mysterie. Hij wist niet of ze blauwe ogen had of groene, of haar haren donker of licht waren. Maar dat maakte hem niets uit. Hij hield van wie ze was, van haar warmte en goedheid.

Voor haar was zijn blindheid geen obstakel. Ze hield van zijn kracht, zijn humor en de manier waarop hij ondanks alles bleef vechten om het leven zin te geven. Hun liefde werd sterker dan welke beperking ook.

—

De Grote Dag

Na enkele jaren besloot hij haar ten huwelijk te vragen. Niet met een ring die hij zorgvuldig had uitgekozen in een winkel, maar met woorden die rechtstreeks uit zijn hart kwamen. Zij zei ja, zonder aarzelen.

Op hun trouwdag stond hij bij het altaar. De zon ging langzaam onder, en het gouden licht viel op de witte rozen die de boog sierden. Hij hoorde de zachte muziek, de stem van de priester, en vooral het kloppende hart van de vrouw die naast hem stond.

Hij hield haar hand vast. Ze trilde een beetje, maar haar warmte gaf hem zekerheid. Dit was het moment waar ze beiden zo lang naar hadden uitgekeken…..

lees meer op de volgende pagina