Op mijn negenendertigste had ik de hoop op ware liefde bijna opgegeven.

Ik had meerdere langdurige relaties gehad, maar geen ervan voelde ooit helemaal juist. Het leek alsof iets in mij niet langer geloofde in het idee van twee mensen die elkaar écht vinden.

Tot die dag waarop Steve opnieuw in mijn leven verscheen — een oude vriend van onze familie, iemand die ik al sinds mijn jeugd kende. Hij was negen jaar ouder dan ik, kalm, intelligent en met die zeldzame manier van kijken waardoor je je meteen begrepen voelt.

Hij was net verhuisd terug naar onze stad na een scheiding, en hij kwam soms op bezoek bij mijn vader om samen oude herinneringen op te halen. Die avonden waren gevuld met gelach, verhalen en een warme sfeer die ik lang niet had gevoeld.

Langzaam begon ik te merken dat mijn ogen hem volgden, dat ik glimlachte wanneer hij binnenkwam. En soms, heel even, ving ik zijn blik — zacht, vragend, alsof hij hetzelfde voelde maar het niet durfde toe te geven………..

Lees verder op de volgende pagina