Vier maanden waren ze samen, vertelde hij, en hij vond dat het tijd was dat de kinderen én Leila haar leerden kennen. Leila had even geaarzeld. Ze kende Sophie niet, en eerlijk gezegd voelde het vreemd om iemand nieuw toe te laten in de veilige bubbel die ze na de scheiding zorgvuldig hadden opgebouwd. Toch zei ze ja. Ze wilde geen spanning veroorzaken, en bovendien wist ze dat de kinderen nieuwsgierig waren.

Toen Sophie arriveerde, bleek ze vriendelijk, attent en oprecht geïnteresseerd in de kinderen. Ze stelde vragen, lachte om hun grapjes, en wist zelfs Noor te verleiden tot een gesprek over haar favoriete boeken. Leila voelde zich opgelucht. Misschien kon dit wel werken. Misschien was het zelfs goed dat er iemand in het leven van Samir was die warmte uitstraalde.

Maar ergens in haar hart bleef het onwennig. Terwijl ze aan tafel zaten en het hoofdgerecht werd geserveerd, overhandigde Adam plots een kaart aan zijn moeder. “Voor jou, mama,” zei hij verlegen……

lees meer op de volgende pagina