De stilte tussen ons was zwaar, bijna tastbaar. Alleen het geritsel van herfstbladeren en het zachte gekraak van een marktkraam vulden de lucht. Emily glimlachte gespannen, haar blik schoot heen en weer tussen mij en het jongetje dat achter mij stond.

“Claire… ik had je hier niet verwacht,” zei Mark met een stem die hij niet helemaal onder controle had.

Ik knikte langzaam. “Het leven zit vol verrassingen.”

Jacob trok zachtjes aan mijn mouw. “Mama, gaan we naar huis?” vroeg hij, zonder te beseffen hoe dat ene woord de lucht deed bevriezen.

Mama.

Het leek alsof de tijd even stilstond. Emily verstijfde. Mark staarde naar Jacob — zijn ogen groot, zijn lippen trilden.

“Is… is dat jouw zoon?” vroeg hij uiteindelijk, zijn stem nauwelijks hoorbaar.

Ik antwoordde niet. Ik hoefde niet.

De gelijkenis sprak voor zich. Diezelfde grijsblauwe ogen, datzelfde gebaar van zijn mond als hij nadacht. Een kind dat alles vertelde zonder één woord te zeggen.

Emily greep Marks arm, haar vingers wit van spanning……….

Lees verder op de volgende pagina