Aller au contenu
Voordat ik iets kon vragen, kwam Mark binnen. Zijn gezicht verstarde toen hij mij zag.
“Tom,” zei hij scherp. “Laat ons even alleen.”
Ik wilde protesteren, maar iets in zijn blik hield me tegen. Dus liep ik terug naar de zaal, verward en onrustig.
Een paar minuten later kwam Laura terug — glimlachend, maar haar ogen waren rood.
De muziek begon opnieuw, en iedereen klapte toen ze samen dansten.
En toch… toen ze draaide, zag ik dat haar ketting verdwenen was. De ketting die ik eerder had gezien, met een klein, zilveren hangertje — een hangertje dat er nu niet meer was.
Pas later, toen ik Mark feliciteerde, voelde ik iets kleins tegen mijn schoen. Ik keek naar beneden. Daar lag het hangertje.
Ik bukte, raapte het op — en zag dat er iets in gegraveerd stond.
Twee letters: T.M.
Mijn hart stopte even.
Dat waren niet de initialen van Mark.
Dat waren de mijne.