Toen de ceremonie begon, stond ik naast hem als getuige. De priester sprak, de gasten luisterden, en Laura stond daar, bijna onbeweeglijk. Op een gegeven moment hoorde ik een zacht tikken — alsof iets metalen haar jurk raakte bij elke ademhaling.

Mijn hart begon sneller te slaan. Ik probeerde mezelf te kalmeren. Misschien had ze gewoon een medisch hulpmiddel of iets dergelijks, dacht ik. Maar haar blik bleef me achtervolgen: leeg, bijna afwezig.

Toen kwam het moment van de geloften. Laura’s stem trilde. Ze keek niet naar Mark, maar ergens achter hem. Toen ze “ja” zei, voelde het eerder als een zucht dan als een belofte.

Na het applaus en de omhelzingen trok ik Mark even apart.

“Is alles goed?” vroeg ik zacht.

Hij glimlachte nerveus. “Ja, natuurlijk. Waarom?”

“Ze lijkt… niet helemaal zichzelf.”

Zijn glimlach verdween. “Ze is gewoon moe,” mompelde hij. En toen liep hij weg.

Tijdens het diner kon ik het niet loslaten. Laura at bijna niets. Ze glimlachte beleefd, maar haar ogen bleven op haar handen gericht…….

Lees verder op de volgende pagina