Mariage 2

Ik stapte uit, verdwaasd, terwijl de taxi langzaam verdween in de mist.

De dagen daarna probeerde ik mezelf te overtuigen dat het allemaal een hallucinatie was, een uiting van verdriet. Maar toen ik mijn telefoon opende, vond ik een nieuw bericht — van Damians nummer.
“Ze weten dat je het gezien hebt.”

Mijn hart sloeg over. Ik keek door het raam van mijn appartement. Op straat stond dezelfde taxi. De motor draaide, maar ik kon de bestuurder niet zien.

Ik greep mijn jas, rende naar de achterdeur, en vluchtte de regen in. De lucht rook naar angst en nat asfalt. Ik wist niet waar ik heen ging, alleen dat ik niet mocht blijven.

Toen, aan de rand van de stad, zag ik een klein huisje met het bordje “Te huur”. Ik huurde het meteen, betaalde contant, zonder naam of papieren. Daar bracht ik weken door, in stilte.

Tot ik op een nacht wakker werd van een geluid. Het tikken van een druppel water… en toen, een stem uit het donker:
“Je had moeten luisteren, Annelies.”

Ik draaide me om — en zag op de muur een reflectie van blauwe lichten. Een taxi stond voor het raam.

Ik rende naar buiten, maar er was niemand. Alleen het geluid van een motor die in de verte wegreed. Op de grond lag een foto.

Het was onze trouwfoto. Maar Damian’s ogen waren doorstreept met rood.

Ik wist dat het nog niet voorbij was. Misschien was hij dood. Misschien niet.
Maar één ding wist ik zeker: de waarheid over Damian lag ergens tussen liefde en leugen, leven en dood — en ik was nog lang niet aan het einde van zijn verhaal.