Toen viel alles stil.

Ethan kon niet slapen. Zijn gedachten draaiden in rondjes:

Was dit verdriet? Was het schuld? Was er iemand anders in haar leven geweest?

Of… was het iets wat hij totaal niet begreep?

De volgende ochtend verliet Lily het huis, en Ethan besloot terug te gaan.

Hij wachtte tot hij zeker wist dat ze weg was, liep naar binnen met zijn reservesleutel en stapte naar hun slaapkamer.

Daar lag het dekentje, nog steeds op het bed.

Hij pakte het voorzichtig vast. Het rook naar lavendel… en iets anders.

Iets ouds. Iets melancholisch.

In één hoek zat een naam, met bijna vervaagde letters:

“Aiden Parker – 2014”

Ethan voelde een koude rilling langs zijn ruggengraat lopen.

Aiden. Zijn naam. Hun achternaam.

Maar ze hadden nooit een kind gehad…….

Lees verder op de volgende pagina