Ik knikte. Ze ging zitten aan de tafel waar ik nog de sporen van mijn verjaardag zag: een verdroogde roos, een lege wijnfles.

Ze keek me recht aan en zei met een breekbare stem:

“Je verdient eindelijk de waarheid te weten.”

Ze haalde een brief uit haar tas en legde die op tafel. Op de envelop stond een adres, met de hand geschreven.

“Wat is dit?” vroeg ik, verward.

Ze zuchtte. “Ga daarheen. Morgen. Alleen. En lees de brief pas als je daar bent.”

Voordat ik iets kon zeggen, stond ze op en vertrok.

De volgende ochtend

Ik kon die nacht niet slapen. Mijn hoofd tolde. Wat kon die vrouw bedoelen?

Toch stapte ik de volgende ochtend in de auto, met de envelop in mijn hand.

Het adres bracht me naar de rand van de stad.

Maar wat ik daar zag, deed mijn maag samentrekken……..

lees meer op de volgende pagina