Maar wat daarna gebeurde, ging veel verder dan wennen.

DE EERSTE SIGNALEN

De eerste dagen bleven nog redelijk rustig. Tot ik op een vrijdag thuiskwam en de woonkamer vol troep aantrof: pizzadozen, lege blikjes, moddersporen.
“Wat is hier gebeurd?” vroeg ik.
Lucas haalde zijn schouders op. “Gewoon, wat vrienden over de vloer.”

Ik vroeg hem vriendelijk om op te ruimen, maar hij keek me recht aan en zei:
“Dat is jouw werk toch? Jij bent de volwassene hier.”

Mijn hart sloeg een slag over. Ik probeerde rustig te blijven, maar vanbinnen kookte ik.

Toen Mark thuiskwam, vertelde ik wat er gebeurd was. Hij zuchtte.
“Maak je niet druk. Hij is maar een paar weken hier. Laat hem een beetje los.”

Ik beet op mijn lip en zei niets meer…..

lees meer op de volgende pagina