Mijn hart begon sneller te kloppen. Ik bleef roerloos zitten met de telefoon in mijn hand. Het scherm lichtte even op:

1 nieuw voicemailbericht — onbekend nummer.

Ik speelde het nog een keer af, in de hoop dat ik me had vergist.

„Hallo, papa! Ik wacht. Kom je snel, oké?”

En toen een zacht klikgeluid, alsof het kind even tegen iemand anders had gepraat voordat de verbinding verbrak.

Ik zat daar, met het geluid nog echoënd in mijn hoofd. Wie was dat kind? En waarom noemde het Alex papa?

Een deel van mij wilde meteen antwoorden zoeken. Een ander deel – het voorzichtige, rationele deel – zei dat ik moest kalm blijven. Misschien was het een vergissing. Misschien had iemand het verkeerde nummer gebeld.

Maar er was iets in de toon van dat stemmetje… iets vertrouwds, iets dat me kippenvel gaf.

Ik scrolde door zijn oproeplijst. Geen onbekende nummers, geen vreemde namen. Alleen werk, familie, en ik. Maar toen ik de voicemailgeschiedenis opende, zag ik dat er nog een paar andere berichten waren – allemaal van datzelfde onbekende nummer…….

lees verder op de volgende pagina