Ik nam oma’s hand en trok haar zachtjes mee richting de ingang, waar het personeel druk bezig was met opruimen. Ik wilde haar weg van al het ongemak brengen voordat iemand terugkwam. Mijn hart bonsde in mijn borstkast: het voelde alsof de hele avond omgezet was in een toneelstuk waarvan ik plotseling de hoofdrolspeler was geworden.

“Laten we even buiten gaan zitten,” zei ik, terwijl ik naar de stoep liep waar wat stoelen stonden, omgeven door lage hagen en zachte lantaarns. “Even rust.” Oma knikte, sloot haar ogen en ademde diep in.

Na tien minuten kwam tante Linda buiten adem aangelopen, gevolgd door Mark, Katie en oom Joe. Ze kwamen zwijgend dichterbij, elk met een schuldige blik. Tante Linda bleef op een paar meter afstand staan, haar handen verward gevouwen.

“Ik… Ik ben zo sorry, oma,” stamelde Katie. Haar ogen glinsterden van tranen. “Ik vond het allemaal zo vanzelfsprekend. Ik dacht dat jij het vond prima, dat we dit deden voor jouw verjaardag…….

lees meer op de volgende pagina