Ik glimlachte. “Omdat ik weer tijd heb om voor mezelf te zorgen, lieverd.”

Maanden gingen voorbij. En toen, op een gewone dinsdag, kreeg ik een telefoontje van een onbekend nummer.

“Claire?” klonk een zwakke stem. “Ik… ik ben in het ziekenhuis.”

Het was Daniel.

Mijn hart sloeg op hol. “Wat is er gebeurd?”

Hij zweeg even. “Een ongeluk. Ik heb iemand nodig om op de kinderen te letten… Sophie is vertrokken. Ze heeft me verlaten.”

Het moment van waarheid

Toen ik hem bezocht, lag hij bleek in het ziekenhuisbed. Zijn linkerarm in het gips, zijn gezicht getekend door vermoeidheid.

Hij keek me aan alsof hij me nauwelijks durfde te herkennen.

“Je ziet er… goed uit,” mompelde hij.

Ik glimlachte beleefd. “Dank je……

lees verder op de volgende pagina