Het paleis zelf was indrukwekkend, een mengeling van traditioneel Marokkaans design en moderne luxe. Gouden deuren rezen op, omringd door ingewikkelde mozaïeken die verhalen van eeuwen vertelden. Emily’s handen trilden terwijl ze haar zijden jurk gladstreek; een jurk zo delicaat dat het voelde alsof hij elk moment zou scheuren. In de gang stonden serveersters die zachtjes fluisterden over de legendarische eisen van de sjeik, maar Emily hoorde hun woorden nauwelijks. Haar gedachten waren bij de deal die haar familie had gered, en de onzekerheid over wat van haar verwacht werd.

Toen de tijd verstreek, voelde Emily een toenemende spanning. Het zachte klikken van een deurknop bracht haar uit haar trance. Een lange, donkere schaduw verscheen in de deuropening. Sjeik Tarek, gekleed in een traditioneel gewaad dat zijn gezag benadrukte, stond daar. Zijn ogen, scherp en ondoorgrondelijk, leken haar ziel te doorgronden. “Ben je er klaar voor, Emily?” vroeg hij, zijn stem diep en krachtig, maar met een toon die moeilijk te interpreteren was.

Emily slikte en knikte, niet uit keuze, maar uit noodzaak. Ze wist dat protesteren geen optie was; haar familie’s toekomst hing aan haar beslissing. Terwijl ze het paleis binnentrad, voelde ze de verschillen tussen hun werelden nog sterker. Haar jeugdige onzekerheid botste met de ervaring en het aanzien van een man die decennia ouder was en een leven leidde dat ze zich nauwelijks kon voorstellen……

lees meer op de volgende pagina