“Een tafel voor twee,” zei ze, zonder op of om te kijken.

Mijn moeder glimlachte beleefd en wees een tafel bij het raam aan. “Natuurlijk, mevrouw. Wilt u iets te drinken?”

“Een latte. Niet te heet. En een glas bruiswater met citroen,” antwoordde ze achteloos. Haar toon klonk alsof ze een dienstmeisje bevelen gaf.

Ze bestelden een club sandwich, pasta, en onze specialiteit: salade met gegrilde kip en honing-limoendressing — een recept van mijn moeder zelf.

Ik zag haar in de keuken met zorg elk stukje kip grillen, de dressing mengen, het bord mooi opmaken. Ze was trots op dat gerecht.

Een halfuur later hoorde ik plots een luide stem:

“EXCUSEER ME!”

Iedereen in het café draaide zich om. De vrouw zat rechtop, haar bord half leeg — of beter gezegd: bijna helemaal leeg.

“Deze salade smaakt alsof hij uit de vuilnisbak komt!” riep ze. “Ik betaal hier niet voor! Waar is jullie klachtenboek?”

Mijn moeder liep kalm naar haar toe. “Het spijt me dat u niet tevreden bent, mevrouw,” zei ze vriendelijk. “Maar u hebt bijna alles opgegeten. Misschien kan ik u een korting aanbieden—”

De vrouw snoof. “Dus u noemt me een leugenaar?”

Haar vriend stond op, borst vooruit. “Kijk uit met wat je zegt tegen haar.”

De sfeer in het café sloeg om. Het geroezemoes verstomde.

Mijn moeder keek naar de grond, zichtbaar geschrokken. Haar handen beefden een beetje.

Ik stapte naar voren, mijn stem vaster dan ik voelde.

“Mevrouw,” zei ik, “u kunt uiteraard een klacht indienen, maar volgens de regels moet de rekening eerst betaald worden……..

Lees verder op de volgende pagina