Aller au contenu
In het midden zat Elena, met hun pasgeboren dochter in haar armen. Christopher stond achter haar, zichtbaar trots en gelukkig.
Beatrice, die wat verderop stond, aarzelde even voordat ze dichterbij kwam.
“Mag ik haar vasthouden?” vroeg ze zacht.
Elena keek even naar Christopher, die knikte. Toen reikte ze het kindje voorzichtig aan.
Beatrice nam haar in haar armen en keek naar het kleine gezichtje – vredig, vol belofte. Een traan gleed over haar wang.
“Welkom, kleintje,” fluisterde ze. “Ik hoop dat je leert wat ik te laat begreep.”
Elena glimlachte. “Dat liefde geen bezit is, maar een keuze.”
—
Die avond, toen de gasten vertrokken waren en de lichten langzaam doofden, zat Beatrice nog even alleen in de tuin. De lucht was koel, maar helder. Ze dacht aan haar fouten, aan de kou die ze jarenlang had verward met kracht.
Binnen hoorde ze Elena zachtjes lachen met Christopher. En iets in haar hart – iets ouds en stugs – begon eindelijk te smelten.
Ze keek omhoog, naar de sterren, en fluisterde tegen de nacht:
“Dank je, dat ik nog een kans heb gekregen.”