Het jaar daarna gaf ze me een boodschappentas met felle papegaaien erop.

“Hij is opvallend,” zei ze. “Misschien leidt hij de aandacht af van… tja, andere dingen.”

Het derde jaar kreeg ik een half opgebrande kaars.

“De geur is te sterk voor mij,” zei ze luchtig. “Maar jij vindt zulke sterke geuren vast niet erg.”

En Luke?

Luke zei altijd: “Ze bedoelt het goed. Ze begrijpt humor soms gewoon verkeerd.”

Nee. Ze bedoelde het helemaal niet goed.

Ze was gewoon haar huis aan het ontrommelen — en ik was de vuilnisbak.

Maar dit jaar ging ze écht te ver.

Op een zondagmiddag reed Patricia met haar glanzend witte Lexus onze oprit op. Ze kwam binnen met een designerzak alsof ze me iets kostbaars kwam aanbieden. Ik voelde mijn maag al samenknijpen.

“Lieverd, ik heb iets heel persoonlijks voor je,” zei ze.

Ik opende de tas.

En daar, ingepakt met een strikje, lag een gebruikte toiletborstel.

“Bijna niet gebruikt!” zei ze vrolijk. “Ik dacht dat je wel iets praktisch kon gebruiken.”

Daar, op dat moment, brak er iets in mij.

Niet uit woede — uit helderheid.

Als Patricia me als een minderwaardig iemand wilde behandelen, dan zou ik ervoor zorgen dat de wereld haar werkelijke smaak zou leren kennen……….

Lees verder op de volgende pagina