Toen ik mijn ogen opende, voelde ik iets hards tegen mijn rug. De geur van verf en houtvlek vulde de lucht. Mijn hoofd bonsde terwijl ik probeerde te begrijpen waar ik was.

“Rustig, Claire,” hoorde ik een stem zeggen. Helen. Ze boog zich over me heen, haar gezicht gespannen, maar met een glinstering in haar ogen die ik niet eerder had gezien.

“Wat is er gebeurd?” vroeg ik hees. “Waar… waar zijn de kinderen?”

“Ze zijn bij de buren,” antwoordde ze zacht. “En alles is goed. Echt.”

Ik ging rechtop zitten — en toen zag ik het.

De woonkamer was… anders. Helemaal anders. De muren, ooit grauw van het water en vol vlekken, waren nu helder wit. De vloer glansde. De gordijnen hingen fris en nieuw, en op de schouw stond een foto van Mark in een lijst die ik nooit eerder had gezien — lachend, levend……

lees meer op de volgende pagina