Ze bestelden champagne en lachten uitbundig. Hun woorden vulden het restaurant, en ik zag hoe sommige gasten elkaar ongemakkelijk aankeken.

Toen gebeurde het: één van de mannen maakte een brede beweging met zijn arm, en het wijnglas voor hem viel om. Het spatte uit elkaar op de grond – een scherp, breekbaar geluid dat door de muziek sneed.

Nog voordat iemand iets kon zeggen, kwam er een schoonmaakster aangesneld.

Ze was oud – misschien zestig, misschien meer. Haar grijze haar was netjes opgestoken, haar schoenen versleten, maar haar houding was waardig. Ze knielde neer, haalde een doek tevoorschijn en begon de vloer schoon te maken, terwijl ze zich zacht verontschuldigde.

En toen viel er stilte aan de naburige tafel – gevolgd door iets wat ik nooit had willen horen.

De blonde vrouw trok haar lippen samen en zei luid genoeg dat iedereen het kon horen:

“Mijn hemel… werkt hier echt niemand die jonger is? Wat is dit voor restaurant?……

lees verder op de volgende pagina