“Aan mijn moeder… en aan de man die me de stilte leerde.” — A.L.

Mijn adem stokte.

A.L.

Arthur Lenoir.

Ik liep van schilderij naar schilderij. Elk werk leek een hoofdstuk uit zijn leven.

Een kind dat in de regen stond, een gesloten deur, een figuur die langzaam wegwandelde.

Ik voelde mijn keel dichtknijpen.

Toen hoorde ik een stem achter me:

— “U bent gekomen.”

Ik draaide me om.

Een jonge man stond daar. Groot, rustig, met dezelfde donkere ogen als Claire.

Mijn stem trilde……..

lees verder op de volgende pagina