In de kelder stond een kleine ruimte, bijna leeg, behalve een oud bureau en een paar stoelen. Liam zat op een kruk, voor zich een boek met vergeelde pagina’s. Grace zat naast hem en wees geduldig op de woorden.

“Maar waarom lezen we dit hier?” fluisterde Liam. Zijn stem klonk onzeker.

Grace glimlachte geheimzinnig. “Omdat dit onze geheime plek is. Hier kan niemand je afleiden. Jij hebt zoveel talent, Liam. Ik wil dat je leert, zonder dat iemand druk op je legt.”

Mijn hart maakte een sprongetje. Geen marteling, geen gevaar – ze probeerde hem te onderwijzen. Maar waarom al dat geheimzinnige gedoe? Waarom de stilte, de vieze kleren, de angst in zijn ogen?

Ik besloot nog wat langer te kijken. Grace haalde een doos onder het bureau vandaan. Ze opende die, en ik zag stapels oude puzzelboeken, tekenmaterialen en zelfs een klein keyboard. Liam’s ogen begonnen te stralen terwijl hij de toetsen voorzichtig indrukte……

lees meer op de volgende pagina