“Sorry,” zei ze. “Ik wilde je niet storen.”

“Dat geeft niet,” antwoordde ik. “Kom je ook iemand bezoeken?”

Ze knikte langzaam. “Mijn zus.”

—

Het gesprek

Ze bleef even stil, haar ogen gericht op de steen voor ons.

“Ze heette Sarah,” zei ze toen zacht.

Mijn hart stopte even.

“Sarah… wat?” vroeg ik voorzichtig.

“Sarah Miller,” antwoordde ze.

De wereld leek te bevriezen. Ik voelde mijn adem verdwijnen. “Dat… dat was mijn vrouw.”

Ze keek me aan, haar ogen vol verwarring — en iets anders. “Jij bent… Daniel?”

Ik kon alleen maar knikken.

Ze stapte een beetje achteruit, haar handen trilden. “Ik dacht dat je dood was,” fluisterde ze.

“Wat bedoel je?”

Ze haalde diep adem, alsof ze iets moest zeggen wat ze jarenlang had vastgehouden. “Sarah vertelde me… dat jullie samen naar Europa zouden vertrekken. Maar die nacht, toen ze vertrok, kreeg ik een bericht van haar. Ze zei dat jij haar bedrogen had. Dat ze je nooit meer wilde zien.”

Mijn keel werd droog. “Dat is onmogelijk. Ik was thuis die avond. We hadden ruzie, ja, maar ik hield van haar. Ze… ze reed weg in woede.”

De vrouw keek me met ongeloof aan. “Ze dacht dat je met iemand anders was. Ze was kapot van jaloezie. En toen—” ze slikte — “toen kwam het ongeluk.”

—

De waarheid

Ik voelde de wereld om me heen instorten.

“Wie stuurde dat bericht?” vroeg ik met schorre stem.

Ze haalde haar telefoon uit haar jaszak. “Ik heb het nog steeds,” zei ze. “Een oud bericht… van een onbekend nummer.”

Ik keek naar het scherm. Het nummer — ik herkende het meteen. Het was van Emily.

Een koude rilling trok door mijn rug…….

Lees verder op de volgende pagina