Ik dacht eerst dat hij een grap maakte. “Wat bedoel je? Hebben we iets verkeerd gedaan?”

Hij keek weg. “Het is gewoon… er zijn wat klachten gekomen. Sommige mensen dachten dat jullie niet op de gastenlijst stonden. Mijn schoonfamilie is een beetje… gevoelig over wie hier is.”

Mijn vrouw werd rood van schaamte. “Maar Mark, je hebt ons zelf uitgenodigd,” zei ze zacht.

Hij zuchtte. “Ik weet het. Maar ik wil vandaag geen ruzie. Begrijp me alsjeblieft. Ik waardeer dat jullie gekomen zijn, maar ik wil gewoon geen spanning.”

We stonden daar met een knoop in onze maag. In stilte pakten we onze jassen. Niemand keek ons echt aan toen we vertrokken. De lucht buiten was koel, en de muziek van het feest klonk nog zwakjes op de achtergrond.

Toen we in de auto zaten, voelde ik iets in me breken. Niet zozeer boosheid, maar verdriet. Ik had gedacht dat onze vriendschap meer betekende. “Misschien heeft hij stress,” probeerde mijn vrouw. “Mensen doen rare dingen op hun trouwdag……..

Lees verder op de volgende pagina