Ik liep beleefd naar een serveerster en vroeg of er nog meer eten zou komen. Ze glimlachte verontschuldigend.
“Het spijt me, meneer. Wat u ziet, is wat er nog is. De keuken is al aan het opruimen.”

Mijn vrouw en ik keken elkaar aan. We lachten het weg – wat kon je anders doen? We schraapten de restjes bij elkaar, wat stukjes brood en salade, en probeerden er het beste van te maken. “Misschien komt er straks nog dessert,” fluisterde ik hoopvol.

Een uur later zaten we nog steeds aan tafel, nippend aan onze drankjes, toen plotseling Mark naar ons toe kwam. Hij leek nerveus, bijna boos.
“Hé… kunnen we even praten?” zei hij zacht maar gespannen.

Ik stond op, een beetje verward. Hij keek om zich heen en sprak toen nog zachter:
“Luister… ik denk dat het beter is als jullie vertrekken…….

Lees verder op de volgende pagina