Toen De Vries de deur opende, stond Patrick glimlachend voor hem.
“Goedemiddag, meneer. Ik vertegenwoordig de familie Van Loon — uw buren. We moeten even praten over de oprit die u aanlegt.”

De Vries zuchtte diep, zichtbaar geïrriteerd.
“Ach, dat weer. Kijk, ik heb al gezegd: het is mijn grond. Klaar.”

Patrick haalde rustig de documenten uit zijn map.
“Volgens de gemeente niet. U heeft 2,3 meter over de grens gegraven. Dat betekent dat uw oprit op andermans grond ligt. En dat mag niet.”

De Vries lachte spottend.
“Kom nou, niemand gaat daar moeilijk over doen. Wat willen ze doen, mijn oprit weghalen?”

Patrick glimlachte vriendelijk. “Nee. Ze willen het verkopen.”
“Verkopen?” herhaalde De Vries, verward.
“Ja. Volgens de wet kunnen ze u het stukje grond verkopen dat u illegaal gebruikt — tegen een prijs die zij bepalen. En aangezien het om bouwgrond gaat, bedraagt dat volgens de huidige marktwaarde ongeveer €350 per vierkante meter.”

De Vries lachte niet meer.
“Dat is belachelijk!”
Patrick haalde zijn schouders op. “Of u verwijdert de oprit. Uw keuze.”

De Vries dacht dat het een bluf was.
Hij weigerde.
Dus Patrick hielp mijn grootouders om het officieel te maken: ze lieten de grens opnieuw opmeten, een advocaat inschakelen en een brief sturen waarin ze het gebruik van hun grond verboden zonder aankoop of huur.

Een week later kreeg De Vries een aangetekende brief.
Daarin stond dat hij de oprit binnen 30 dagen moest verwijderen of de grond moest aankopen voor in totaal €12.600, plus juridische kosten…..

lees meer op de volgende pagina