Nacht na nacht

Na weken zonder slaap begon ik aan mezelf te twijfelen. Mijn man, Tom, probeerde me gerust te stellen.

“Je maakt jezelf gek, schat,” zei hij, terwijl hij zijn handen over mijn schouders legde. “Liam is gezond. Je moet gewoon wat rust nemen.”

Maar hoe kon ik rust nemen terwijl mijn baby zo ongelukkig was?

Elke keer dat ik zijn wieg aanraakte, leek hij nog harder te huilen. Soms, als ik hem oppakte, voelde zijn lichaampje koud aan, alsof de lucht rond die wieg kouder was dan de rest van de kamer.

Ik vertelde het aan Tom, maar hij lachte nerveus. “Misschien tocht het een beetje,” zei hij. Toch heb ik alle ramen gesloten. Er was geen tocht….

lees meer op de volgende pagina