Tot er opeens op de deur werd geklopt.

Eén, twee, drie harde kloppen.

Ik verwachtte niemand. Het was laat, en de regen begon opnieuw tegen het raam te slaan.

Toen ik opendeed, stond er een vrouw op de stoep. Ze was dun, met ingevallen wangen en ogen die veel ouder leken dan haar gezicht. Ze droeg een natte jas, haar handen trilden.

“Kan ik u helpen?” vroeg ik voorzichtig.

Ze keek me recht aan.

“Je moet mijn kind teruggeven.”

Mijn hart stopte. “Wat bedoelt u?”

Ze stapte dichterbij, haar stem brak. “Hij… hij heet Ethan. Ik ben zijn moeder.”

Een seconde leek alles stil te vallen. Achter mij hoorde ik Leo zachtjes:

“Papa? Wie is dat?”

Ik draaide me om en zei dat hij even in de woonkamer moest blijven. Toen sloot ik de deur achter me en keek de vrouw aan…….

lees meer op de volgende pagina