Om 6:15 hoorde ik zacht gerommel bij de achterdeur. Mijn hart begon te bonzen.

Langzaam ging de deur open — zonder dat het slot werd geforceerd.

Een vrouw stapte naar binnen. Klein, grijs haar in een knot, een mand vol boodschappen in haar hand. Ze liep direct naar het fornuis en begon beslag te kloppen.

Ik herkende haar meteen.

Het was mijn voormalige schoonmoeder, Anja, de moeder van mijn ex-vrouw.

Ze had ons jarenlang niet bezocht. Nadat mijn vrouw vertrok, verbrak ze elk contact. Geen telefoontje, geen kaartje voor de meisjes. En nu stond ze daar, in mijn keuken, alsof er nooit iets was gebeurd.

“Anja?” zei ik zacht.

Ze verstijfde, draaide zich langzaam om en liet bijna de kom vallen.

“Oh, hemel… je bent wakker,” stamelde ze. “Ik wilde niet dat je schrok.”

“Wat doet u hier?” vroeg ik, nog half verbaasd, half boos.

Ze keek naar de pannenkoeken, toen naar mij. “Ik hoorde van een buurvrouw dat je het zwaar hebt met werk en de meisjes. Ik dacht… ik kan een beetje helpen. Zonder dat je het weet, ging het misschien makkelijker.”

Ik zuchtte diep. “Maar zomaar binnenkomen? Hoe bent u überhaupt binnengekomen……….

Lees verder op de volgende pagina