“Lieve schat, ik ben even weg. Geniet van de wedstrijd.”

Hij keek me nauwelijks aan, alleen een kort “Oké, tot zo.”

Geen vraag waar ik naartoe ging. Geen blik van interesse.

Ik stapte naar buiten, in de koude avondlucht, met mijn taart in de handen.

En daar, op het kleine bankje voor het huis van onze buurvrouw – een oudere vrouw die vaak alleen was – zat mevrouw Van Dijk.

Ik liep naar haar toe, glimlachte en zei:

“Zou u met mij een stukje taart willen eten? Het is mijn verjaardag……

Lees verder op de volgende pagina