.

Ik zat daar, met het zware bestek nog in mijn hand. De kaarsen op tafel wierpen zachte schaduwen op de servetten, op het bestek, op het glas halfvol Chardonnay. Mijn gedachten tuimelden rond, een wirwar van hoop en pijn.

Toen ze me verliet — naar de wc, zei ze — voelde ik een soort verlamming. Mijn hart bonsde in mijn borst alsof elke slag hemeloos probeerde los te breken uit mijn ribben. Om me heen klonken gesprekken van andere mensen, het geklater van glazen, serviezen die neergezet werden. Maar het was alsof alle geluiden in de zaal waren vervormd, ver weg.

Ik keek naar de klok aan de muur. Tien minuten waren inmiddels voorbijgegaan. Hoe langer ze wegbleef, hoe kouder de stoel tegenover me werd; als een leegte die zich uitbreidde. Ik had willen vragen wat er aan de hand was, of bleef hangen in stille hoop dat ze terug zou komen en me zou uitleggen wat dit allemaal betekende……

lees meer op de volgende pagina