—

Binnenstappen in een vergeten wereld

Ik aarzelde niet. Met een kloppend hart stapte ik naar binnen.

“Mijn God…” floepte ik eruit.

Het was alsof ik in de tijd terugging. Het huis leek bevroren in de jaren zestig. Bloemetjesbehang bladderde van de muren. Overal lagen stapels vergeelde kranten. Maar het meest opvallend: de piano in de woonkamer, glanzend en perfect onderhouden, alsof hij dagelijks werd gepoetst.

Naast de piano zat de kat. Een magere, grijze poes met doordringende ogen. Ze sprong van het krukje af en miauwde zacht, alsof ze wist dat ik gekomen was om haar te redden.

Maar er was meer. Op de piano stonden tientallen foto’s, allemaal ingelijst, zorgvuldig afgestoft. Op elke foto stond een jong meisje. Lachend, dansend, soms zittend achter dezelfde piano. Het meisje had dezelfde ogen als mevrouw Halloway. Haar dochter, dacht ik meteen.

Toen ik een vergeeld krantenknipsel op de grond opraapte, stokte mijn adem.

—

Het tragische verleden

De kop luidde: “Veelbelovend pianotalent komt om bij auto-ongeluk.”

Ik las verder. Het meisje was vijftien jaar oud geweest, op weg naar een concours. Een vrachtwagen had de auto geraakt. Haar vader, de chauffeur, had het ook niet overleefd. Alleen moeder Halloway was die dag achtergebleven……

lees meer op de volgende pagina