Ze wilde iets zeggen, maar de vrouw drukte haar hand op de mond van Eric. Hij knikte naar haar zus, gebaarde dat ze stil moest zijn – alsof hij bang was dat ieder woord alles zou kapotmaken.

Toen deed de vrouw iets dat ik nooit zal vergeten. Ze sloot langzaam de hand van Eric om het doosje. Zijn vingers krulden eromheen, alsof het klein ding een sleutel was die hem levend hield. Ze stapte achter hem: haar schaduw viel over zijn lichaam. Ze legde haar hand op zijn hart. Een ademstoot, een rilling. Hij sidderde – licht – toen de deur zachtjes dichtviel, en de kamer was weer stil. Alleen het zachte gezoem van het apparaat naast het bed, meters draad, en het koude licht van het nachtlampje.

Ik voelde de grond onder me verzakken. Wie was die vrouw? Waarom deze geheimzinnige doos? Waarom had Eric gefingeerd, gespeeld alsof hij stervende was? Waarom had hij me gelaten geloven dat hij op zijn laatste dagen was? De pijn in mijn borst was scherp – verraad, verdriet, ongeloof.

De beelden toonden daarna hoe de vrouw zachtjes boven hem boog, haar adem in zijn nek. Ze sprak iets onverstaanbaars. Een woord, misschien een vloek, misschien een lied. Toen stond ze op. Ze raakte het slapenlot op zijn kastje, bijna ceremonieel. Ze verliet de kamer met dat tedere maar dwingende gebaar: “Bewaar dit,” leek ze te zeggen, “bewaar wie hij werkelijk is…..

lees meer op de volgende pagina