Owen (34) en ik (33) waren net ouders geworden. Ons eerste kindje, een jongetje, kwam in juni vorig jaar ter wereld. Zoals bij zoveel jonge ouders was het begin zwaar: slapeloze nachten, huilbuien, en de eindeloze onzekerheid of we het wel goed deden.

In die eerste maanden had ik verwacht dat Owen en ik dichter naar elkaar zouden groeien. Maar in plaats daarvan leek hij steeds verder van me af te glijden. Hij kwam vaak laat thuis, was stil aan tafel en vermeed gesprekken die we vroeger urenlang voerden. Eerst dacht ik dat het de vermoeidheid was of de drukte op zijn werk. Toch voelde het niet goed.

Afstandelijk gedrag

Vorige week gebeurde er iets dat mijn ongerustheid versterkte. Op een zaterdagavond zei Owen dat hij “even naar de winkel” ging. Normaal vertelde hij altijd wat hij ging halen, maar dit keer bleef hij vaag. Toen hij terugkwam, droeg hij een tas die hij snel in de garage zette. Geen uitleg, geen glimlach, enkel een kort “het is niks bijzonders.”…..

lees meer op de volgende pagina