De weken daarna besteedde ik duizenden euro’s aan schoonmaak en herstel. Lisa weigerde elke verantwoordelijkheid. “Het was een feestje, zo gaat dat nu eenmaal,” zei ze. Voor haar was het niets bijzonders. Voor mij was het een nachtmerrie.

Maar karma kent zijn eigen wegen.

Twee maanden later, op een rustige avond, rinkelde mijn telefoon. Lisa’s stem klonk paniekerig en schor.

“Anna! Jij was het, toch? Jij hebt dit bij mij gedaan?!”

Ik begreep er eerst niets van. Toen ze tussen haar woede door begon te vertellen, viel alles op zijn plaats. Ze hadden een barbecue georganiseerd in hun kleine appartement, met tientallen mensen. De buren hadden geklaagd over lawaai en rommel. Iemand had opzettelijk vuilniszakken voor haar deur gedumpt en de trapgang ondergekliederd met resten saus. Het leek een weerkaatsing van wat ze bij mij had aangericht.

Maar ik zweeg. Ik hoefde niets te zeggen.

“Waarom lach jij niet? Dit is jouw wraak, toch?!” schreeuwde ze.

Ik antwoordde rustig: “Nee, Lisa. Niet iedereen is zoals jij. Soms doet het leven gewoon terug wat jij anderen aandoet.”

Er viel een stilte aan de andere kant van de lijn. Daarna verbrak ze de verbinding……

lees meer op de volgende pagina