Toen de familie Thompson een jaar geleden naast ons kwam wonen, leek alles perfect. Ze waren vriendelijk, nodigden ons uit voor een kop koffie en stelden ons meteen voor aan hun twee honden, Max en Daisy. Grote, energieke dieren, maar ogenschijnlijk goed opgevoed. Mijn man en ik waren blij met zulke sociale nieuwe buren.

In de eerste maanden ging alles goed. We wisselden recepten uit, lachten om elkaars verhalen en hielpen elkaar met kleine klusjes. Maar na een tijdje begon ik iets vreemds op te merken in onze achtertuin. Tussen de rozenstruiken en het gras vond ik steeds vaker hondenpoep. Eerst dacht ik dat het misschien van een zwerfhond kwam of dat Max en Daisy door een gat in de schutting waren geglipt.

Totdat ik op een middag het bewijs met eigen ogen zag. Ik stond bij het keukenraam toen ik John, de buurman, zijn hond netjes zag uitlaten aan de overkant van de straat. Hij bukte, schepte de poep in een zakje – en wierp het vervolgens achteloos over onze schutting in mijn tuin. Ik kon mijn ogen niet geloven…….

lees verder op de volgende pagina