“Bijna, prinses. Geef me nog een minuut.”

Toen de deur eindelijk met een ruk openging, rolde er een zucht van opluchting door de hal. Emily keek Ryan recht aan en glimlachte dankbaar.

“Dank u… echt, dank u. U hebt geen idee wat dit voor mij betekent.”

Ryan knikte, haalde zijn schouders op en zei: “Het is mijn werk, mevrouw. Zorg dat u wat water drinkt en even tot rust komt.” Voor hem was het niet meer dan een taak die bij zijn beroep hoorde. Voor Emily voelde het echter heel anders.

—

Drie dagen later

Ryan was opnieuw bezig in het gebouw toen hij iemand zijn naam hoorde roepen. Tot zijn verbazing stond Emily daar, niet langer in paniek, maar vastberaden en keurig gekleed. Naast haar stond een medewerker met een grote doos in de handen…….

lees verder op de volgende pagina